Oekraïense zusjes: “Lichamelijk zijn we hier, maar geestelijk nog niet.”

Hilversumse Jolanda geeft onderdak aan twee Oekraïense zusjes van 17 en 20 jaar oud. De oudste zus werkt als vrijwilliger op de opvanglocatie voor haar gevluchte landgenoten, de jongste studeert. Hun ouders wonen nog in Cherson, dat door de Russen is bezet.

Jolanda: “De eerste dagen sliepen de meisjes zo’n 20 uur per dag. Voor ze hier kwamen, zaten ze drie weken ondergedoken en sliepen ze wekenlang niet in een bed. Ze maken zich veel zorgen over hun toekomst en hun ouders. Gaan ze die ooit nog terugzien? Zelf zeggen ze: “Lichamelijk zijn we hier, maar geestelijk nog niet.”

Zinloos om een potje te huilen

“Aan de ene kant zijn ze erg volwassen, maar van de week zaten ze een film te kijken op de bank met mijn kind. Dan zie je dat het echt nog kinderen zijn. Dat zijn voor mij moeilijke momenten, maar ik het lukt mij om mij professioneel op te stellen. Het is zinloos om een potje te huilen. Ik ben blij dat ze er zijn. Ze passen goed in ons gezin. Als ik hun moeder was geweest, had ik dit voor mijn kinderen gewild: dat ze een bord warm eten krijgen, een dak boven hun hoofd hebben, en als ze ziek zijn een aai over hun bol krijgen. Alles wat je geeft, krijg je ook weer terug, daar geloof ik in.”

Behoefte aan privacy

“De meisjes hebben een eigen gedeelde slaapkamer, een eigen koelkast waterkoker, bank, tv en eettafel. Ook zij hebben natuurlijk behoefte aan privacy. Af en toe drinken we  een kop thee in onze woonkamer, maar soms zie je ze de hele middag niet We vragen elke dag wat hun plannen zijn en of ze mee-eten, maar we vinden: ze zijn niet verplicht om bij ons te zitten. Het belangrijkst is om te helpen met landen in onze maatschappij. We kijken per week wat gedaan moet worden. Vorige week waren dat bankrekeningen openen en burgerservicenummers regelen.”

Plek voor zichzelf

“Binnenkort hebben ze een sollicitatiegesprek bij een school. Ze willen vrijwillig aan de slag als leraar voor een Oekraïense klas. Maar ik ben dan heel direct: Ze hebben ook geld nodig, want ze hebben niks en hun ouders ook niet. En er is gewoon geld vanuit het rijk. Daar helpen we ze dus ook bij. Wat ons betref kunnen ze hier lang  blijven, maar het is de bedoeling dat ze uiteindelijk doorstromen naar een plek voor zichzelf.”

Om privacy redenen is Jolanda een gefingeerde naam. Haar echte naam is uiteraard bij onze redactie bekend)