Moyra: ‘De kracht van Oekraïense moeders raakt mij het meest’

Toen de oorlog in Oekraïne uitbrak en vluchtelingen onze kant op kwamen, boden Hilversummers massaal hulp aan. Eén van die Hilversummers is Moyra. Zij helpt al maandenlang een paar keer per week op de Heuvellaan met het serveren van de lunch en het opruimen van de speelhoek. Dit is haar verhaal.

Kat speelhoek"Ik voelde onmacht en boosheid toen die oorlog begon. Ik wilde iets doen! Ik ben een mens dat houdt van mensen. Ik vloog voor de KLM, was peuterjuf en mantelzorger. Ik heb vier kinderen. Er voor anderen willen zijn, zat er altijd al in."

Buurtinitiatief

"Toen bekend werd dat er Oekraïense vluchtelingen naar de Heuvellaan zouden komen, besloten buurtbewoners dat zij iets wilden doen. Moyra hoorde van het  buurtinitiatief van Buurtvereniging Trompenberg Zuid, en werd lid. Moyra: ‘We zijn met meer dan twintig man. De meesten zijn boven de vijftig, veel zijn al met pensioen. We hebben er dus de tijd voor. Iedereen is erg begaan met de vluchtelingen, dat merk je gewoon. We hebben een werkrooster. Dat werkt supergoed."

Kledingwinkeltje en speelhoek

"Ik ben voor de keuken en speelhoek. Al die vele donaties van speelgoed en kleding! Ik keek mijn ogen uit. Samen met vrijwilligers en Oekraïners zochten we dat allemaal uit. We hebben nu een soort kledingwinkeltje. Dat is ongelooflijk mooi. En er is een speelhoek voor de kinderen. Die speelhoek ruim ik regelmatig op samen met een vrijwilliger. Het blijven kinderen, dus soms moet ik optreden als politieagent. Zo is het speelgoed voor álle kinderen en dus hebben we liever niet dat ze het meenemen."

Knutselmiddagen organiseren

"Ik zou de kinderen het liefst meer geven dan alleen speelgoed. Ik zou wel knutselmiddagen willen organiseren, bijvoorbeeld. We hebben een hele kast vol met verf en potloden en van alles en nog wat om creatief mee te zijn! Ik ben daar al maanden mee bezig, maar kan er geen vrijwilligers voor vinden. Vanuit de kerk waren er twee maanden lang creatieve middagen. Dat is gestopt. Ik zou dat graag voortzetten.”

Het gaat

“Wat mij het meest raakt, is de kracht van de moeders. Er is een grote groep Oekraïense moeders die met elkaar op kinderen letten. Die saamhorigheid groeit en bloeit, gelukkig. Zo af en toe vraag ik hoe het gaat via een tolk. ‘Het gaat, het gaat’, zeggen ze dan. Het leed van overleden familieleden, daar weten wij niks van. Echt communiceren kun je niet. Maar je doet je best voor ze. Af en toe een schouderklop geven en ook lol maken, ook dat is heel belangrijk. Ik heb veel respect voor die mensen.”